عمر دندان ایمپلنت چند سال است و چه عواملی آن را کم یا زیاد میکند؟
عمر دندان ایمپلنت چند سال است؟ پاسخ کوتاه این است: پایه ایمپلنت، اگر درست کاشته شود و خوب مراقبت شود، میتواند ۲۰ سال، ۳۰ سال یا حتی بیشتر دوام بیاورد؛ اما روکش روی ایمپلنت معمولا زودتر فرسوده میشود و ممکن است بعد از ۱۰ تا ۱۵ سال به ترمیم یا تعویض نیاز داشته باشد. ماندگاری ایمپلنت یک عدد ثابت برای همه نیست. کیفیت استخوان فک، مهارت جراح، نوع برند، رعایت بهداشت، سیگار، دندانقروچه، بیماری لثه و چکاپهای منظم، همگی تعیین میکنند ایمپلنت فقط چند سال کار کند یا تا پایان عمر همراه بیمار بماند.
| سوال اصلی | پاسخ کاربردی |
|---|---|
| میانگین عمر پایه ایمپلنت | اغلب بیش از ۱۵ تا ۲۰ سال؛ در شرایط خوب حتی مادامالعمر |
| عمر روکش ایمپلنت | معمولا ۱۰ تا ۱۵ سال، بسته به جنس، فشار جویدن و مراقبت |
| مهمترین عامل افزایش دوام | بهداشت دهان، سلامت لثه، چکاپ منظم و طراحی صحیح درمان |
| مهمترین علت خراب شدن ایمپلنت | التهاب و عفونت اطراف ایمپلنت، فشار زیاد، سیگار و کنترلنشدن بیماریهای زمینهای |
| آیا ایمپلنت دندان دائمی است؟ | پایه ایمپلنت میتواند دائمی باشد، اما روکش و قطعات پروتزی ممکن است نیاز به تعویض داشته باشند |
| آیا تعویض ایمپلنت دندان ممکن است؟ | بله، اما بسته به وضعیت استخوان، گاهی نیاز به درمان لثه یا پیوند استخوان وجود دارد |
ایمپلنت دندان دقیقا از چه بخشهایی تشکیل شده است؟
برای فهمیدن دوام ایمپلنت دندان باید بدانیم وقتی از «عمر ایمپلنت» حرف میزنیم، منظورمان کدام قسمت است. ایمپلنت فقط یک دندان مصنوعی ساده نیست. این درمان معمولا از سه بخش اصلی ساخته میشود: پایه یا فیکسچر که داخل استخوان فک قرار میگیرد، اباتمنت که رابط بین پایه و روکش است، و روکش که همان بخش قابل مشاهده دندان محسوب میشود.
پایه ایمپلنت اغلب از تیتانیوم یا مواد سازگار با بدن ساخته میشود و پس از کاشت، باید طی فرآیندی به نام جوش خوردن با استخوان یا اسئواینتگریشن، با استخوان فک یکپارچه شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا ایمپلنت را گزینهای بلندمدت برای جایگزینی دندان از دسترفته معرفی میکند و توضیح میدهد که این درمان از موادی سازگار با بدن ساخته میشود.
روکش ایمپلنت اما در تماس مستقیم با غذا، فشار جویدن، نوشیدنیها، تغییرات دمایی و عادتهایی مثل دندانقروچه است. به همین دلیل، حتی وقتی پایه کاملا سالم باقی میماند، روکش ممکن است لبپر شود، ساییده شود یا از نظر زیبایی دیگر با دندانهای اطراف هماهنگ نباشد. پس وقتی میپرسیم عمر دندان ایمپلنت چند سال است، باید بین عمر پایه و عمر روکش تفاوت بگذاریم.
عمر واقعی ایمپلنت دندان؛ عددها چه میگویند؟
پژوهشهای بلندمدت نشان میدهند که ایمپلنت دندان یکی از موفقترین درمانهای جایگزینی دندان است. در یک مرور نظاممند درباره بقای بلندمدت ایمپلنتها، برآورد بقای ۱۰ ساله در سطح ایمپلنت حدود ۹۶.۴ درصد گزارش شده است. این عدد یعنی بخش بزرگی از ایمپلنتها، در صورت انتخاب درست بیمار و اجرای اصولی درمان، دستکم یک دهه عملکرد قابل قبول دارند.
با این حال، «بقا» با «بینقص بودن» فرق دارد. ممکن است ایمپلنت هنوز در دهان باقی مانده باشد، اما اطراف آن التهاب داشته باشد، استخوان کمی تحلیل رفته باشد، پیچ روکش شل شده باشد یا روکش نیاز به تعویض داشته باشد. در عمل، یک ایمپلنت موفق ایمپلنتی است که بدون درد، بدون لقی، با لثه سالم، استخوان پایدار و توان جویدن مناسب کار کند.
برای بسیاری از بیماران، پایه ایمپلنت در صورت مراقبت صحیح میتواند چند دهه دوام بیاورد. آکادمی پریودنتولوژی آمریکا نیز تاکید میکند که ایمپلنتها مانند دندان طبیعی نیازمند مسواک، نخ دندان یا ابزارهای بیندندانی و معاینات منظم هستند و با روتین درست سلامت دهان، ایمپلنت میتواند عمر بسیار طولانی داشته باشد.
چرا بعضی ایمپلنتها مادامالعمر میمانند و بعضی زود خراب میشوند؟
تفاوت اصلی معمولا در یک عامل نیست؛ ترکیبی از عوامل است. یک بیمار ممکن است بهترین برند ایمپلنت دندان را انتخاب کند، اما سیگار بکشد، نخ دندان نکشد و چکاپها را عقب بیندازد. بیمار دیگری ممکن است از برند متوسط اما معتبر استفاده کند، جراحی دقیقی داشته باشد، فشار دندانها کنترل شود و مراقبت بعد از ایمپلنت را جدی بگیرد. نتیجه این دو درمان میتواند کاملا متفاوت باشد.
ایمپلنت در محیطی زنده قرار دارد؛ استخوان، لثه، بزاق، میکروبهای دهان و فشارهای جویدن همه روی آن اثر میگذارند. به همین دلیل، کاشت ایمپلنت دندان فقط یک جراحی مکانیکی نیست. این درمان باید از ابتدا با نگاه بلندمدت طراحی شود: محل مناسب کاشت، زاویه صحیح، مقدار کافی استخوان، سلامت لثه، انتخاب اباتمنت و روکش مناسب و آموزش دقیق بیمار.
مهمترین عوامل افزایش دوام ایمپلنت دندان
۱. استخوان کافی و لثه سالم
ایمپلنت برای ماندگاری به استخوان سالم و پایدار نیاز دارد. اگر استخوان فک نازک، کمارتفاع یا ضعیف باشد، پایه ایمپلنت حمایت کافی دریافت نمیکند. در چنین شرایطی ممکن است قبل از کاشت، درمانهایی مانند پیوند استخوان یا بازسازی بافت نرم لازم شود. کلینیک مایو توضیح میدهد که وضعیت استخوان فک تعیین میکند روند جراحی چگونه پیش برود و در برخی بیماران، پیوند استخوان برای حمایت بهتر از ایمپلنت ضروری است.
سلامت لثه هم به اندازه استخوان اهمیت دارد. بیمارانی که سابقه بیماری لثه دارند، باید پیش از کاشت، التهاب لثه را کنترل کنند. ایمپلنت پوسیده نمیشود، اما بافت اطراف آن میتواند دچار التهاب و عفونت شود. همین موضوع یکی از سوءتفاهمهای رایج است: بعضی افراد تصور میکنند چون ایمپلنت فلزی است، دیگر نیازی به مراقبت ندارد؛ درحالیکه بافت نگهدارنده ایمپلنت زنده است و اگر آسیب ببیند، پایه هم در خطر قرار میگیرد.
۲. مهارت دندانپزشک و طراحی دقیق درمان
دوام ایمپلنت دندان فقط به جنس پایه وابسته نیست. زاویه کاشت، فاصله از دندانهای مجاور، فاصله از عصب، وضعیت سینوس، نوع اتصال روکش، فشار واردشده در هنگام جویدن و حتی فرم روکش، همگی در ماندگاری اثر دارند. ایمپلنتی که کمی اشتباه زاویهگذاری شود، ممکن است در سالهای اول مشکلی نشان ندهد، اما در بلندمدت فشار نابرابر باعث تحلیل استخوان، شل شدن پیچ یا شکست قطعات شود.
برنامهریزی دیجیتال، تصویربرداری سهبعدی، بررسی اکلوژن یا همان نحوه تماس دندانها، و انتخاب درست اندازه ایمپلنت، احتمال خطا را کمتر میکند. در موارد پیچیده، همکاری جراح، متخصص پروتز، پریودنتیست یا متخصص درمان ریشه میتواند نتیجه درمان را قابل پیشبینیتر کند.
۳. مراقبت روزانه در خانه
مراقبت بعد از ایمپلنت فقط مربوط به چند روز اول جراحی نیست. مراقبت واقعی از روزی شروع میشود که روکش روی ایمپلنت قرار میگیرد و بیمار دوباره با آن غذا میجود. پلاک میکروبی میتواند در اطراف ایمپلنت جمع شود و باعث التهاب لثه شود. اگر این التهاب زود تشخیص داده شود، معمولا قابل کنترل است؛ اما اگر به استخوان برسد، درمان سختتر میشود.
مسواک زدن دوبار در روز، تمیز کردن فضای بین دندانها، استفاده از نخ دندان مخصوص ایمپلنت یا واترجت در صورت تجویز دندانپزشک، و تمیز کردن دقیق ناحیه زیر روکشهای متصل، برای حفظ ایمپلنت ضروری است. انجمن دندانپزشکی آمریکا مراقبت خانگی را بخش مهمی از پیشگیری از مشکلات دهان میداند و تاکید میکند توصیههای بهداشتی باید بر اساس شرایط هر بیمار شخصیسازی شود.
۴. چکاپهای منظم و جرمگیری تخصصی
ایمپلنت سالم هم باید معاینه شود. دندانپزشک در چکاپ فقط به ظاهر روکش نگاه نمیکند؛ عمق پاکت اطراف ایمپلنت، خونریزی لثه، میزان پلاک، وضعیت پیچ، تماس دندانها و در صورت نیاز تحلیل استخوان را بررسی میکند. بعضی مشکلات ایمپلنت در خانه قابل تشخیص نیستند و وقتی بیمار متوجه میشود که درد، لقی یا ترشح ایجاد شده است، بیماری پیشرفت کرده.
راهنمای اروپایی پیشگیری و درمان بیماریهای اطراف ایمپلنت تاکید میکند که مراقبت حمایتی باید بعد از قرار گرفتن ایمپلنت در عملکرد، با ارزیابی دورهای سلامت بافت اطراف ایمپلنت ادامه پیدا کند.
علت خراب شدن ایمپلنت چیست؟
علت خراب شدن ایمپلنت معمولا در دو گروه قرار میگیرد: شکست زودهنگام و شکست دیرهنگام. شکست زودهنگام زمانی رخ میدهد که پایه ایمپلنت بهدرستی با استخوان جوش نمیخورد. این اتفاق ممکن است به دلیل عفونت، فشار زودرس، کیفیت پایین استخوان، بیماری کنترلنشده یا خطای جراحی رخ دهد.
شکست دیرهنگام معمولا بعد از ماهها یا سالها اتفاق میافتد. در این حالت، ایمپلنت ابتدا موفق بوده، اما بهتدریج به دلیل التهاب اطراف ایمپلنت، فشار بیش از حد، سیگار، دندانقروچه، طراحی نامناسب روکش یا عدم مراقبت، استخوان اطراف خود را از دست داده است.
آکادمی پریودنتولوژی آمریکا بیماریهای اطراف ایمپلنت را التهاب بافت نرم و سخت اطراف ایمپلنت معرفی میکند و توضیح میدهد که تجمع باکتری میتواند باعث التهاب، آسیب بافت و در صورت تشخیص دیرهنگام، تخریب استخوان نگهدارنده شود. همانطور که در گزارش American Academy of Periodontology اشاره شده است:
«ایمپلنتها مانند دندان طبیعی به مسواک، تمیز کردن بیندندانی و معاینات منظم نیاز دارند.»
پریایمپلنتایتیس؛ دشمن خاموش ایمپلنت
پریایمپلنتایتیس یا التهاب مخرب اطراف ایمپلنت، یکی از مهمترین تهدیدها برای عمر ایمپلنت است. این بیماری معمولا با التهاب لثه، خونریزی هنگام مسواک یا معاینه، ترشح، بوی بد، درد مبهم یا تحلیل استخوان همراه میشود. گاهی هم بیمار تا مدتها علامت واضحی ندارد.
مرحله خفیفتر این مشکل، موکوزیت اطراف ایمپلنت است؛ یعنی التهاب هنوز به استخوان آسیب جدی نزده. اگر در این مرحله درمان شروع شود، شانس برگشت سلامت بیشتر است. اما وقتی بیماری به پریایمپلنتایتیس تبدیل شود و استخوان تحلیل برود، درمان پیچیدهتر، زمانبرتر و پرهزینهتر میشود.
فدراسیون اروپایی پریودنتولوژی در راهنمای بالینی خود، پیشگیری را از زمان برنامهریزی درمان ضروری میداند، نه فقط بعد از بروز بیماری. به گفته European Federation of Periodontology:
«بیماریهای اطراف ایمپلنت شایعاند و مدیریت آنها چالشبرانگیز است.»
سیگار چقدر عمر ایمپلنت را کم میکند؟
سیگار یکی از شناختهشدهترین عوامل کاهش دوام ایمپلنت دندان است. دود سیگار جریان خون لثه را مختل میکند، ترمیم زخم را کند میکند، پاسخ ایمنی را ضعیف میکند و احتمال عفونت را بالا میبرد. در یک مرور نظاممند و متاآنالیز، ایمپلنتهای کاشتهشده در افراد سیگاری نسبت به افراد غیرسیگاری خطر شکست بالاتری داشتند.
خبر انجمن دندانپزشکی آمریکا نیز به پژوهشی اشاره میکند که در آن افراد سیگاری نسبت به غیرسیگاریها بقای ایمپلنت پایینتر و حدود دو برابر تحلیل استخوان حاشیهای بیشتری داشتند.
ترک سیگار قبل از جراحی و ادامه ندادن آن در دوره ترمیم، یکی از بهترین تصمیمها برای افزایش عمر ایمپلنت است. حتی کاهش مصرف هم میتواند مفید باشد، اما از نظر درمانی، قطع کامل مصرف نتیجه مطمئنتری ایجاد میکند.
دندانقروچه و فشار زیاد؛ عامل پنهان شکست ایمپلنت
ایمپلنت بر خلاف دندان طبیعی، رباط پریودنتال ندارد. دندان طبیعی کمی حرکت فیزیولوژیک دارد و بخشی از فشار را جذب میکند، اما ایمپلنت مستقیم در استخوان قرار دارد. به همین دلیل فشارهای شدید و تکراری، بهخصوص در دندانقروچه شبانه، میتواند به پیچ، روکش، اباتمنت یا حتی استخوان اطراف ایمپلنت آسیب بزند.
در یک مرور نظاممند و متاآنالیز منتشرشده در Journal of Oral Rehabilitation، ایمپلنتهای بیماران دارای دندانقروچه احتمالی، خطر شکست بیشتری نسبت به افراد بدون دندانقروچه داشتند.
این موضوع به معنای ممنوعیت ایمپلنت برای افراد دارای دندانقروچه نیست. راهحل، تشخیص درست و مدیریت فشار است. نایتگارد، تنظیم دقیق تماس دندانها، انتخاب طراحی پروتزی مناسب، استفاده از تعداد کافی ایمپلنت در درمانهای وسیع و کنترل استرس میتواند خطر را کاهش دهد.
نقش بیماریهای زمینهای در دوام ایمپلنت
دیابت کنترلنشده، بیماریهای شدید لثه، نقص سیستم ایمنی، مصرف برخی داروها، پوکی استخوان تحت درمان با داروهای خاص و خشکی دهان میتوانند روی روند ترمیم و سلامت اطراف ایمپلنت اثر بگذارند. البته داشتن بیماری زمینهای همیشه به معنای ممنوعیت ایمپلنت نیست. بسیاری از بیماران دیابتی، اگر قند خون آنها کنترلشده باشد و مراقبتها را رعایت کنند، میتوانند درمان موفقی داشته باشند.
نکته مهم، پنهان نکردن سوابق پزشکی است. بیمار باید داروها، بیماریها، سابقه رادیوتراپی، جراحیها، مصرف سیگار، مشکلات لثه و حتی عادت دندانقروچه را پیش از درمان اعلام کند. برنامه درمان ایمپلنت وقتی موفقتر است که بر اساس وضعیت واقعی بدن طراحی شود، نه فقط بر اساس عکس دندان.
آیا برند ایمپلنت روی عمر آن اثر دارد؟
بله، برند میتواند اثر داشته باشد؛ اما نه به شکلی که تبلیغات نشان میدهند. بهترین برند ایمپلنت دندان برای هر بیمار، برندی نیست که فقط نام معروفتری دارد؛ بلکه سیستمی است که کیفیت ساخت قابل اعتماد، شواهد بالینی، طراحی مناسب، قطعات پروتزی در دسترس، خدمات پس از فروش و سازگاری با شرایط درمانی بیمار داشته باشد.
برندهای معتبر معمولا از نظر طراحی سطح، اتصال داخلی، تنوع سایز، دقت قطعات و مستندات علمی وضعیت بهتری دارند. اما حتی گرانترین برند هم اگر در استخوان ناکافی، با زاویه اشتباه یا بدون مراقبت کافی استفاده شود، تضمینکننده موفقیت نیست. برعکس، یک سیستم معتبر و استاندارد، وقتی با تشخیص درست و مراقبت مناسب همراه باشد، میتواند سالها عملکرد پایدار داشته باشد.
در انتخاب برند، بیمار بهتر است فقط به کشور سازنده یا قیمت توجه نکند. پرسشهای مهمتر اینها هستند: آیا قطعات این برند در سالهای آینده قابل تهیه است؟ آیا دندانپزشک با سیستم آن تجربه کافی دارد؟ آیا برای شرایط استخوان و نوع روکش بیمار مناسب است؟ آیا در صورت نیاز به تعویض روکش، قطعات پروتزی آن در دسترس خواهد بود؟
جدول عوامل کمکننده و زیادکننده عمر ایمپلنت
| عامل | اثر روی عمر ایمپلنت | راه کنترل |
|---|---|---|
| بهداشت ضعیف دهان | افزایش التهاب و تحلیل استخوان | مسواک، تمیز کردن بیندندانی، جرمگیری منظم |
| سیگار | کاهش ترمیم، افزایش شکست و تحلیل استخوان | ترک سیگار قبل و بعد از جراحی |
| دندانقروچه | فشار بیش از حد روی پیچ، روکش و استخوان | نایتگارد، تنظیم اکلوژن، طراحی مقاومتر |
| بیماری لثه | افزایش خطر پریایمپلنتایتیس | درمان لثه قبل از کاشت و مراقبت دورهای |
| استخوان ناکافی | کاهش ثبات پایه | پیوند استخوان یا انتخاب طرح درمان جایگزین |
| برند نامعتبر | مشکل در کیفیت و تامین قطعات | انتخاب سیستم دارای مستندات و قطعات قابل دسترس |
| روکش بدطراحیشده | گیر غذایی، فشار نامناسب، التهاب لثه | طراحی پروتزی دقیق و قابل تمیز شدن |
| چکاپ منظم | تشخیص زودهنگام مشکلات | مراجعه دورهای طبق ریسک بیمار |
مراقبت بعد از ایمپلنت در روزها و هفتههای اول
روزهای اول بعد از جراحی، پایه موفقیت بلندمدت هستند. در این دوره باید فشار مستقیم به محل جراحی وارد نشود، داروها طبق دستور مصرف شوند، از دستکاری زخم پرهیز شود و رژیم غذایی نرم رعایت شود. تورم، کمی درد، کبودی یا خونریزی خفیف میتواند طبیعی باشد، اما تشدید درد، تب، ترشح چرکی، خونریزی ادامهدار یا بوی بد شدید نیاز به بررسی دارد.
کلینیک مایو علائم معمول بعد از جراحی ایمپلنت را تورم لثه و صورت، کبودی، درد محل ایمپلنت و خونریزی خفیف معرفی میکند و توصیه میکند اگر تورم یا درد در روزهای بعد بدتر شد، بیمار با جراح تماس بگیرد.
در هفتههای اول، غذاهای خیلی سفت، آجیل، تهدیگ، یخ، آبنبات سخت و فشار مستقیم روی محل جراحی میتواند خطرناک باشد. بیمارانی که ایمپلنت فوری یا روکش موقت فوری دریافت میکنند، باید بیشتر مراقب باشند؛ چون ظاهر دندان ممکن است کامل باشد، اما استخوان هنوز در حال ترمیم است.
مراقبت بلندمدت؛ ایمپلنت را مثل دندان طبیعی تمیز کنید، نه مثل قطعه فلزی
ایمپلنت پوسیده نمیشود، اما لثه اطراف آن بیمار میشود. این جمله باید اصل مراقبت بلندمدت باشد. تمیز کردن ایمپلنت باید دقیق، آرام و منظم انجام شود. نخ دندان معمولی برای بعضی ایمپلنتها مناسب است، اما در برخی طراحیها نخ سوپرفلاس، برس بیندندانی یا واترجت بهتر عمل میکند. انتخاب ابزار باید با نظر دندانپزشک باشد؛ چون فشار زیاد یا ابزار نامناسب میتواند به لثه آسیب بزند.
چه زمانی تعویض ایمپلنت دندان لازم میشود؟
تعویض ایمپلنت دندان همیشه به معنای بیرون آوردن پایه نیست. گاهی فقط روکش تعویض میشود. گاهی پیچ، اباتمنت یا قطعه پروتزی نیاز به اصلاح دارد. در مواردی که پایه سالم است و استخوان اطراف آن پایدار مانده، تعویض روکش میتواند درمان را دوباره به وضعیت مطلوب برگرداند.
اما اگر پایه لق شده باشد، استخوان اطراف آن شدیدا تحلیل رفته باشد یا عفونت کنترلنشده وجود داشته باشد، ممکن است خارج کردن ایمپلنت لازم شود. بعد از خارج کردن، دندانپزشک وضعیت استخوان را بررسی میکند. در برخی بیماران، پس از پاکسازی و ترمیم، میتوان همان زمان یا بعد از چند ماه ایمپلنت جدید کاشت. در برخی دیگر، ابتدا باید پیوند استخوان یا درمان لثه انجام شود.
اشتباهات رایجی که عمر ایمپلنت را کوتاه میکند
یکی از اشتباهات رایج، جویدن غذاهای بسیار سفت با ایمپلنت تازه بارگذاریشده است. اشتباه دیگر، قطع چکاپ بعد از نصب روکش است؛ درست زمانی که بیمار فکر میکند درمان تمام شده، مرحله نگهداری شروع میشود. مصرف سیگار بعد از جراحی، بیتوجهی به خونریزی لثه، استفاده نکردن از نایتگارد در افراد دارای دندانقروچه و مراجعه دیرهنگام هنگام درد یا لقی، از عوامل شایع کاهش عمر ایمپلنت هستند.
خطای مهم دیگر، مقایسه ساده قیمتها بدون توجه به جزئیات درمان است. دو ایمپلنت ممکن است از نظر تعداد پایه مشابه باشند، اما یکی شامل تصویربرداری دقیق، پیوند استخوان، قطعات اصلی، روکش باکیفیت و پیگیری منظم باشد و دیگری نه. دوام ایمپلنت در همین جزئیات ساخته میشود.
آیا ایمپلنت فوری عمر کمتری دارد؟
ایمپلنت فوری برای برخی بیماران انتخاب خوبی است، اما برای همه مناسب نیست. در ایمپلنت فوری، پایه بلافاصله پس از کشیدن دندان یا در مدت کوتاهی پس از آن قرار داده میشود. گاهی روکش موقت هم همان روز نصب میشود. این روش زمانی موفقتر است که عفونت فعال وجود نداشته باشد، استخوان کافی باشد، ثبات اولیه ایمپلنت مناسب باشد و بیمار بتواند فشار جویدن را کنترل کند.
اگر شرایط مناسب نباشد، عجله در کاشت یا بارگذاری فوری میتواند خطر شکست را بالا ببرد. در مقابل، در برخی بیماران تاخیر برنامهریزیشده و بازسازی استخوان، نتیجه طولانیمدت بهتری ایجاد میکند. بنابراین معیار اصلی، سریع بودن درمان نیست؛ قابل پیشبینی بودن نتیجه است.
نشانههای ایمپلنت سالم بعد از چند سال
ایمپلنت سالم نباید لق باشد. هنگام جویدن نباید درد ایجاد کند. لثه اطراف آن نباید مدام خونریزی کند یا متورم باشد. بوی بد موضعی، ترشح، گیر غذایی شدید، تغییر رنگ لثه، احساس فشار غیرعادی یا شل شدن روکش باید بررسی شود.
در عکس رادیوگرافی، استخوان اطراف ایمپلنت باید وضعیت نسبتا پایدار داشته باشد. مقدار کمی تغییر استخوانی در دوره اولیه ممکن است طبیعی باشد، اما تحلیل پیشرونده نشانه هشدار است. دندانپزشک با مقایسه عکسهای قبلی و جدید میتواند بفهمد وضعیت پایدار است یا نیاز به مداخله دارد.
چطور عمر ایمپلنت را به بیشترین حد برسانیم؟
برای افزایش عمر ایمپلنت، باید درمان را از همان ابتدا بلندمدت دید. قبل از کاشت، بیماری لثه باید کنترل شود. اگر استخوان کافی نیست، بازسازی استخوان نباید نادیده گرفته شود. بعد از کاشت، بیمار باید دوره ترمیم را جدی بگیرد. بعد از نصب روکش، مراقبت خانگی و چکاپها باید ادامه پیدا کند.
برنامه پیشنهادی بسیاری از بیماران شامل مسواک دوبار در روز، تمیز کردن بیندندانی روزانه، مراجعه دورهای هر ۳ تا ۶ ماه در افراد پرریسک و هر ۶ تا ۱۲ ماه در افراد کمریسک، کنترل سیگار، مدیریت دندانقروچه و بررسی منظم روکش است. فاصله دقیق مراجعات باید بر اساس وضعیت لثه، تعداد ایمپلنتها، سابقه بیماری، مهارت بهداشتی بیمار و نوع پروتز تعیین شود.
